Իմ մարմինը հայոց լեռնաշխարհն է կարծես,

Գագաթներով ձյունե՝ ակտիվ կետեր որպես,

Չակրաներս՝ խամրող սարյանական գույներ,

Մեղսոտ հոգիս ամպոտ երկնքի հետ նույնն է:

– Երկնավո՜ր Հայր, այսպես մի՛ թող սևով լցվել.

Չէ՞ որ ընդերքս հուր դրանից է ցնցվել:

Չէ՞ որ էլ չես ների ընդվզմանս համար,

Երբ տարերքը խլի մանկիկնե~ր անհամար:

Չէ՞ որ մի դար առաջ խելակորու՜յս դարձա,

Երբ մեռելով լցրին դաշտերը իմ արձակ:

«…Ամեն տուն՝ վառման հնոց,

Ամեն քար՝ լուռ մահարձան…»

– Երկնավո՜ր Հայր, այդքան մի՛ թող սևով օծվել.

Չէ՞ որ դրանից շա՜տ, արդեն շա՜տ եմ խոցվել…